"NİKOTİN BAĞIMLISI BEN GÖZLERİNİN KAHVESİNDE BEKLİYORUM. -CE."

Gökkuşağını görmek istiyorsanız eğer,

ilk önce bunu;

http://www.rainymood.com/

sonra da bunu;

http://www.forestmood.com/

en son şunu;

http://fizy.com/#s/16qck3

açın.

Ve.. Arkanıza yaslanıp, gözlerini kapatın.

Ben böyle huzurlu hissetmemiştim..

(ertesiyarinhapi gönderdi)

Bu bayram büyüdüğümü anladım. :(

ananasreceli:

Nerede o eski 500 TL kazandığım bayramlar .. :’(

23.10.2011

Bugün güzel başlamıştı aslında,dersaneye gittim,etüt yaptım.Eve telefon açtım ve annemin arkadaşı çıktı.Mutluydum.Sınavdan da iyi almıştım zaten.Tek sorunum,dayımın mide kanaması geçiriyor olmasıydı.Ama bu ilk değildi,artık buna alışmıştım ve bir şey olması ihtimalini aklımdan bile geçirmiyordum.En azından deniyordum bunu.Cevahir’in içinden geçtim,Turkcell’e uğradım,Blackberry fiyatı sordum ve aldığım cevaptan mutluydum.Eve geldiğimde,annem yoktu.Sadece arkadaşı vardı.Ağlamaklı bir ifadesi vardı,ama karşımda gülmeye çalışıyordu.Sezmiştim.Ne olduğunu sordum,bana bilgisayarın başında çok vakit geçirdiğini,gece hiç uyumadığını söyledi.Yalan söylüyordu.Koskoca bir yalandı bu.Sonra karşısına geçip oturdum ve ona günümden bahsetmeye başladım.Bir anda cümlelerimi ortasından böldü ve bana ”dayını kaybettik” dedi.Durdum.Sadece durdum.Odama gittim ve o kan kırmızısı halımın üstüne oturdum.Beynim durdu sanki.Dondum sanki.Sonra iki damla yaş geldi,ve yarım saat boyunca o damlalardan en az 2500 tane gördü yanaklarım.O damlalarla beraber,acım da gitti mi peki ? Hayır. Ağlamak bana zerre kadar yardım etmedi.Etmeyecek de.Etmiyor,ve etmiyor.. 

Dayım artık yok.Sahip olduğum tek şey göz yaşları,testler,bir telefon ve arkadaşlarım.Ama dayım yok.Hala yok ve olmayacak.

Olamayacak.